پایگاه رسانه‌یی روزگار، انواع ادبی

شعری به شکل شراب با رازها و سرخوشی‌ها و گیرندگی‌هایش

...

زنی پیر به دریا نگاه می‌کند

...

کالیگرام، شعر ذخیره (Calligrammes En Stock)

...

این نیز بنگذرد

...

حقیقت مرز نمی‌شناسد

مصاحبه‌گر: ورونیک سُژه،موسیقی: »چنین گفت زرتشت» از ریچارد اشتراوس، «کرشمه» از حسین دهلوی، و اثر بداهه‌ی ضرب از محمدرضا مرتضوی آن‌چه در پی می‌آید مصاحبه‌ی رادیو فرانسه، فرانس موزیک است با شاعر ایرانی، رضا اسپیلی، که تابستان امسال از این رادیو پخش شد. از آنجا که این مصاحبه به زبان فرانسه است، در اینجا به شرح کوتاهی از آن می‌پردازیم: اسپیلی ابتدا در پاسخ به سوالی درمورد موسیقی و آواهای کودکی‌اش از جنگ و شکسته‌شدن دیوار صوتی توسط هواپیماهای عراقی سخن گفت و درضمن تنفر خود را به این وسیله از جنگ و جنگ‌افروزی اعلام کرد. سپس در مورد سانسور گسترده و غریب در ایران، به‌ویژه سانسور پیش از چاپ کتاب و سانسور پیش از اقدام هنرمند در هر زمینه‌یی از کارش توسط دولت گفت اما به همین بسنده نکرد و از سانسور گسترده در تار و پود جامعه‌ی روشنفکری ایرانی هم سخن گفت....

سه شعر از میثم روایی دیلمی

...

سال پرندگان

...

تخیل ازبندرسته‌ی هاروکی موراکامی

...

سه شعر از محمد زندی

...

شب گرگ

...

آزادی در سرانگشت

...

این فیلم نیست!

دود. دود. همه‌جا دود. دود غلیظ و چربی در هوا پخش شده بود. مردم دهانشان را بسته بودند و جز دود چیزی میان آن‌ها نمی‌گذشت. سراسر خیابان در مهی چرک فرو رفته بود؛ حتا رنگ‌های شادِ پشتِ ویترین‌ها هم در این مه گرفتار بودند. اعلامیه‌‌های حراجِ وسایل منزل به خاطر مسافرت به خارج، پوسترهای انتخاباتی با عکس‌هایی که چشم‌هاشان را در آورده بودند، پوستر‌های فیلم‌های سینمایی روی هم چسبانده شده، اعلامیه‌های کلاس‌های کنکور با وعده‌ی قبولی صد در صد برای همه‌ی داوطلبان و... همه در زیر قشری از این دود غلیظ محو و ناخوانا و کهنه شده بودند. اتوبوسی گذشت و دودِ دست اول سیاه و بدبویی از خود پس داد. کودکی با کیف مدرسه بر دوش، سرفه‌ی شدیدی کرد و در کنار درخت خشکیده‌ای که میوه‌های رنگارنگش خاموش و روشن می‌شدند، بالا آورد. زنی دلواپس کیف مدرسه‌ی کودک را از پشتش باز کرد. زیر بغلش را گرفت و با خود برد. چهار کارگر شهرداری با سطل‌های آب و ظرف‌هایی پر از مایع پاک کننده، نرده‌های کنار خیابان را می‌شس...

سه شعر از پل الوآر

...

شش شعر از شیرکو بی‌کس

...

ابله

چند روز پیش یولیا واسیلیونا، پرستار کودکان‌ام را به اتاق مطالعه‌ی خود فرا خواندم. می‌خواستم مساله‌ی مالی خود را با او حل کنم. به او گفتم: ـ بیا بنشین یولیا واسیلیونا. باید حساب و کتاب مالی‌مان را حل کنیم. اطمینان دارم که به مقداری پول نیاز داری، ولی تو همیشه به تعارف برگزار می‌کنی و هیچ‌گاه تقاضای پول نمی‌کنی. خوب بگذار ببینم؛ ما توافق کردیم که ماهی سی روبل به تو بدهیم؛ درست می‌گویم؟ ـ چهل روبل آقا. ـ نه، سی روبل. من همه چیز را یادداشت می‌کنم. و همیشه به یک پرستار سی روبل می‌دهم. خوب حالا بگذار ببینم، تو تاکنون دو ماه برای ما کار کرده‌ای. ـ نه آقا،...