تمامِ جهان را کور و مرا کور...
میثم روایی‌دیلمی

بی‌خبری ست خفتن

و خفته

         بی‌خبر از زیبایی‌ش،

تمامِ جهان را کور و مرا کور

                                می‌کند.

 

کور می‌شوم اگر که جهانی هست

اگر تو را خبر از جهانی هست

در من

که تو را آفرید،

    زیباییِ تو را آفرید

    زیبا ت کرد.

 

زیبا ت کردم من، ای خفته‌یِ خواب!

و جهان

         تاریک و کور

و جهان

         تو

که از جهان خبری ت نیست.

کور می‌شوم اگر از جهانی خبری ت هست

که آفریده تو را زیبا ت کرده است.

 

 

چه‌گونه بخوانم‌ات ای جهانِ مشوش

چه‌گونه بخواهم‌ات که من‌ای

                            زیباییِ من‌ای

خفته

و بی‌خبر.

 

تو را نمی‌بیند هیچ

زیباییِ تو را

                هیچ

                       نمی‌بیند

هر بی‌خبر

از جهانی که تو را آفریده خوابانده زیبا ت کرده است

هر بی‌خبر از جهان...

                          هیچ.

 

و من چه‌گونه بخوانم‌ات ای من!

ای بی‌خبر از جهان!

و ای جهانِ بی‌خبر

                       ای خواب!

چه‌گونه ببینی

و ببیند

جهانِ کور

            ــ ای کور!

               ای خفته که زیبا ت کرده‌ام!

چه‌گونه نور

تعلیقِ نور

و زمان چه‌گونه بی‌عبور

                             بماند

اگر که جهانی هست

                           خفته

و می‌بیندت در آن جهانِ دیگرت که شعشعِ الماسی

و مانده‌ای در من

                      بی‌عبور،

                      نور

 

بی چهره‌ات که می‌پاشد از هم

و بی تن‌ات که بخار می‌شود

تکثیر می‌شوی

ای لحظه!

ای عبور!

 

 

کوهی از الماس‌ام

و بی‌خبر از هر کوه

در خود می‌تابم

و می‌میرم. 

 

.نقل مطالب، با "ذکر ماخذ" مجاز است | Copyright © 2010 rouZGar.com . All rights reserved.