به زخمِ پوست
میثم روایی‌دیلمی

از خود، و دیگران، می‌پرسند: «به‌راستی در زیرِ پوستِ جامعه چه می‌گذرد؟»

در پوست

             چیست

                       زیر

به زیرِ پوستم وقتی

فریادِ عقربی از وقت می‌چکد

و وقتِ غاشیه،

                   تبعید ام

                              به زخمِ پوست می‌کند؟

 

 

و پوست

           ــ در وهمِ خود: «جامع» ــ

تا زیرِ خویش را

                    آیا

                        در خویش می‌بیند

فریادِ وقت

               آخر می‌شود.

 

 

 

 

سکوتِ مار

معنایِ جمع را

در یکه می‌بلعد

و پوست،

            این «فراق»،

از وحشتی عجیب

خود وحشتی عجیب می‌شود.

بهمن ۱۳۹۶

 

 

.نقل مطالب، با "ذکر ماخذ" مجاز است | Copyright © 2010 rouZGar.com . All rights reserved.