به ياد ِ تو افتاده بودم ميثم روايىديلمی همين سايه دور شود از دورديد ِ من به راهی كه میروم و پايان. درخت آغاز شود بهار ِ تو برويد بر پيچ ِ گلوش و آخرين جرعهی ِ سرخ چكيده شود از سيب ِ سپيد و باران. همين. به ياد ِ تو افتاده بودم در صدای ِ برهوت ِ اين سيبستان.
|
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
